In februari kreeg ik een heel leuke verrassing van HarperCollins, een vooruitleesexemplaar van De kreeftenvrouwen. Ik had het boek nog niet veel voorbij zien komen (logisch ook, want hij is pas deze week verschenen), maar mijn interesse werd wel direct gewekt door de mooie cover en de interessante flaptekst. Ik nam hem mee in de trein en vandaag lees je mijn recensie.
Wanneer Mina’s broer overlijdt, stort haar leven in. Ze besluit terug te gaan naar de laatste plek waar ze gelukkig was: Eagle Island, Maine. Op de plek waar ze als kind de vakanties doorbracht, hoopt ze te ontdekken waarom haar ouders ooit besloten nooit meer naar het eiland terug te keren.
Vrijwel meteen duikt haar jeugdliefde Sam op. Ook voor zijn familie is sinds die ene zomer niets meer hetzelfde. Voorzichtig zoekt ze toenadering tot hem, en tot kreeftenvissers Ann en Julie.
Het ruige vissersbestaan en de onherbergzame kust van Maine vormen het decor van deze indringende roman over een grote liefde die voor altijd in de schaduw van het verleden schuilgaat.
Eh, nee. Nop. Non. Nein. Dit boek was echt een verschrikking. De kreeftenvrouwen begon veelbelovend met de flaptekst en het eerste hoofdstuk. Maar al vrij snel ging het heel snel bergafwaarts. Allereerst vond ik de schrijfstijl echt heel vlak. Er zit weinig vorm aan, en de zinnen voelden stijf. Het verhaal draait om drie periodes, en verschillende vrouwen, en geen enkele vrouw is echt likeable? Nu is dat niet per se nodig, maar jeetje, je wilt tijdens het lezen van een roman wel een beetje rooten voor de hoofdpersonen, toch? Maar ik vond ze allemaal drie keer niets én er zit geen enkele persoonlijke groei van geen enkel personage in. Daardoor gaat het boek op geen enkel moment echt de diepte in, zonde. Therapie bestond ook al een paar decennia geleden, mensen.
Oké, ik geef toe, de setting is leuk. Maine en alles rondom het kreeftenvissen was op zich vermakelijk, maar zorgde helaas niet genoeg voor een beetje een leuke leeservaring. Dit was voor mij weer eens een moment dat ik het jammer vind dat ik een boek niet kan DNF’en. Er gebeurt gewoon echt te weinig, er zit te weinig groei in en ik heb me echt door het boek heen moeten worstelen. Zonde, want de cover is oprecht een plaatje!
Eigenlijk kan ik heel kort over dit boek zijn: iedereen moet in therapie, maar niemand doet dat, waardoor het een marteling is om 400 pagina’s te lezen.
Liefs,
Marleen
Titel: De kreeftenvrouwen ♥ Auteur: Beatrix Gerstberger ♥ Uitgeverij: HarperCollins
Aantal pagina’s: 400 ♥ ISBN: 9789402719727 ♥ Waardering: **
Ik heb een vooruitleesexemplaar van de uitgeverij ontvangen, dankjewel HC!
